Rury stalowe istnieją dłużej, niż większość ludzi myśli. Ich współczesna historia zaczyna się na początku XIX wieku i wygląda następująco:
1815.William Murdock, szkocki inżynier, połączył porzucone lufy muszkietów w ciągłą linię, aby dostarczać gaz węglowy do londyńskich latarni ulicznych. To zadziałało i nagle wszyscy zapragnęli długich metalowych rur.
1824 roku.James Russell opatentował metodę szybkiej i taniej produkcji rur: podgrzać płaski pasek żelaza, zagiąć krawędzie, zespawać je młotem spadowym.
1825.Cornelius Whitehouse udoskonalił go, stosując proces spawania doczołowego, nagrzewając cienkie arkusze żelaza i przeciągając je przez stożek, tak aby krawędzie się podwijały i łączyły. Ten proces jest przodkiem dzisiejszych młynów do rur.
1832 roku.W Filadelfii otwarto pierwszą w Stanach Zjednoczonych fabrykę rur spawanych.
Koniec XIX wieku.Pojawiły się rury bezszwowe. Wczesne metody polegały na wierceniu otworu w litym cylindrze, ale utrzymanie otworu w środku było trudne, przez co rury wychodziły nierówne. W 1888 roku ulepszona metoda polegała na odlewaniu pręta wokół ognioodpornego rdzenia z cegły, a następnie usuwaniu cegły, pozostawiając czysty otwór. W 1895 roku działała już pierwsza fabryka rur bezszwowych, zasilając dynamicznie rozwijający się przemysł rowerowy.
1911.John Moon opracował proces ciągły, polegający na wytwarzaniu przez młyn rury w niekończącym się strumieniu. Większość zakładów przyjęła tę metodę.